गाउँ अब उस्तै रहेन। कताकता पुराना झ–झल्काहरू, कताकता ताजा घाउहरू। कहिले यो गाउँ बिहानै चराहरूको चिरबिर हटले ब्यूँझिन्थ्यो, अनि चौतारोमा पहेंलो घामसँगै कसैको हाँसो सुनिन्थ्यो।

अनि हाम्रो बिद्यार्थी त्रिभुवन विमानस्थल नरोजेर के रोजुन? जुन देशमा आफ्नो शिक्षा त सुरक्षित छैन्। जहाँ रोजगारी कसरी सुरक्षित हुन्छ? हाम्रा संघसंघठनका जिम्मेवार साथिहरू तथा

हो, मैले जागिर छाडेँ। त्यही जागिर जुन पाउँदाको दिन म धेरै खुसी थिएँ, साथीहरूसँग सेलिब्रेट गरेकी थिएँ, आमा बाबालाई धेरै आशा देखाएको थिएँ। लागेको थियो